23 sept. Tsabong – Mabuasehube

Op tijd wakker. Het was een koude nacht, we waren blij met de extra deken, die we eerst niet mee zouden nemen.
Overdag is het vreselijk warm, maar ’s nachts koelt het behoorlijk af en heb je echt wel twee dekens nodig.
Eerst proberen we nog of we hout kunnen kopen, maar helaas, niet verkrijgbaar.

Vandaag zal het een ruige dag gaan worden. Ondanks het feit dat de afstand maar 120 km is, zullen we er wel een paar uur over doen.
Direct na Tsabong krijgen we zand. We zijn heel benieuwd hoe het zal gaan.
In het begin is de weg aardig glad geschaafd en gaan we als een tierelier over de weg.
De eerste 30 km zijn dan ook zo bereikt, maar dan houdt het op en begint het rulle zand.
We laten wat lucht uit de banden om zo wat beter grip te hebben.
Het duurt niet lang of we zitten vast. Achteruit en weer vooruit. Maar het helpt niet echt, maar na vijf pogingen komen we toch los.
Even later zitten we weer vast. Als dat zo doorgaan, zijn we voor donker niet eens over.
Maar gelukkig wordt de weg iets beter en met volle kracht weer vooruit.
Even later krijgen we bericht via onze walkie talkie dat Bart en Henriette zodanig vast zitten dat ze moeten scheppen. Ze zitten tot bijna op de bodem van de auto vast in het zand.
We wilden avontuur???
Op een stevige ondergrond stoppen wij en wachten op hen. Het is ondoenlijk om
te keren op deze weg in het mulle zand en kunnen dus geen hulp bieden.
Gelukkig krijgen ze hulp van twee knapen die ook op weg zijn naar het park.
De banden moesten nog leger, ze hielpen uitgraven en eindelijk waren ze los.
We konden gelukkig weer verder.
Ondertussen ook maar hout gesprokkeld, hadden we nodig voor een vuurtje ’s avonds om de leeuwen op afstand te houden.
De weg was ietsjes beter en we schoten gelukkig weer wat op.
Met veel gehobbel kwamen we eindelijk bij de gate van het park.
Volgens de dame van het park was alles goed aangegeven en zouden we onze plek, Mabuasehube, zo kunnen vinden.
Maar hoe we ook reden, geen bord te bekennen.
Eindelijk zagen we wat aanwijzingen en konden we onze weg vinden, maar wel met een omweg van 25 km. 25 km over los zand, betekent een uur extra rijden!!!!
We waren het gehobbel en gebobbel helemaal zat, maar gelukkig tegen half vier in plaats van half drie bereikten we onze kampeerplek.
Een prachtige plek op een soort heuveltje met uitzicht over een droge pan. (Meertje).
Er waren vier kampeerplekken. De onze lag het verst van iedereen af. Er was een kleine overkapping waar je onder kon zitten voor beschutting voor de wind en de zon.
Dat was ook wel nodig. De zon brandde genadeloos maar er stond ook een straffe wind, waardoor je niet merkte dat de zon zo fel scheen.
Ook was er een toiletgebouwtje en een wastafel met douche, maar geen water. Daar hadden we dus niets aan.
Gelukkig hadden we genoeg water bij ons.
Tegen de schemer krijgen we een concert van krekels te horen, het echoot rond. Wat prachtig.
Tegen zessen aan de braai en een vuurtje gestookt. Het is tegen zeven uur donker.
De hemel is bezaaid met sterren, de Melkweg is schitterend te zien.
Wat een schouwspel.
Toch blijven we niet langer op. Het is even wennen aan de stilte, het donker en de geluiden om je heen.
Ook weet je niet of er ergens leeuwen zijn.
Dus gauw de camper in en naar bed.