Vandaag een lange weg over asfalt. Er staan ons geen verrassingen te wachten.

We rijden om de beurt en komen tegen drieën in Ghanzi aan. Daar tanken en onze

jerrycans vullen. Henriette en ik hebben vanmorgen ons boodschappenlijstje gemaakt voor

de komende dagen en doen onze boodschappen. Tot onze verbazing kunnen we in de

plaatselijke drankhandel geen wijn krijgen. Wel heel veel sterke drank! Blijkbaar drinken de

Botswanen veel sterke drank!

We hopen dat we op de camping nog wat kunnen krijgen.

De camping is nog zo’n 20 km verder en tot onze verrassing ergens in de middle of

nowhere. Het is een camping en hotel gerund door de SAN bevolking.

De camping stelt niet veel voor en er is ook niemand. Het hotel zit echter vol.

We eten daar het menu. Pompoensoep, stoofpotje met rijst en groenten en applecrumble

na!

Het smaakte uitstekend.

We kunnen er gelukkig wijn kopen en we slaan meteen zes flesjes rood en zes flesjes wit

in.

Dat hebben we de komende dagen wel nodig.

Vanmorgen vroeg opgeschrikt door het gebrul van een leeuw! Als een speer uit bed en

snel de ritsen open van de raampjes. We horen wel zijn gebrul, maar zien hem helaas

niet! Bart en Henriette hebben meer geluk. Hun auto staat net iets beter richting het gebrul

en zien hem prachtig het pad aflopen!

We hebben vandaag weer een lange, zware trip voor de boeg met heel veel zand!

Het begin is redelijk te doen, maar langzamerhand wordt de weg alleen maar slechter.

We moeten voorzichtig door kuilen en gaten.

Op een gegeven moment lijkt het of een vrachtwagen zomaar wat puin op de weg heeft

gegooid. Eerst kijken waar we langs moeten. Voorzichtig door de greppel. Zo nu en dan

grote stukken steen weggooien om de weg rijklaar te maken.

Maar uiteindelijk komen we toch in Logkwabe Pan, waar het zand eindigt en het asfalt

begint. Eerst moeten we de banden oppompen. We hebben veel bekijks van de

plaatselijke jeugd.

We rijden over asfalt met heel veel potholes, gaten in de weg. Uitkijken dus.

In Hukuntsi willen we tanken, maar de twee tankstations zijn dicht, we moeten een eind

buiten het dorp. Daar is een nieuw winkelcentrum geopend met een tankstation, een bank

en een supermarkt.

De mannen gaan tanken en wij gaan geld pinnen. In de supermarkt zien we tot onze

verrassing jerrycans staan voor diesel. We kopen er meteen vier. Geweldig, nu kan onze

tocht door de Kalahari gewoon doorgaan.

We rijden door Kang en komen aan bij het Kalahari Rest Camp.

We drinken eerst wat. Iedereen is het zat.

Daarna naar onze campplek. Er zijn douches en we maken daar heerlijk gebruik van. Ook

doen we meteen een wasje. We weten niet wanneer we de kans weer krijgen om te

wassen.

In het plaatselijke restaurant eten we wat. Mijn biefstuk is taai en ik stuur hem terug, maar

de tweede is niet veel beter.

We zitten nog even bij het vuur met een wijntje.

Rustdag. We kunnen uitslapen!!!

Komt echter niet veel van terecht. Om zeven uur er maar uit.

Koffie zetten en genieten van het landschap.

Het is al warm en de korte broek kan meteen aan.

Heerlijk wat een weertje.

We gaan vandaag lekker relaxen, foto’s maken en alles bijwerken.

Het landschap is prachtig, maar we zien weinig beesten. Jammer.

We horen van een voorbijganger dat ze leeuwen hebben gezien. Balen, wij niet!!!

Dan volgt er de discussie hoeveel water en diesel we mee moeten nemen voor de

volgende tocht.

Vanaf Ghanzi zullen we zes dagen door de Kalahari zwerven. Een gebied zo groot als

Zwitserland en Denemarken bij elkaar.

Er is daar helemaal niets! We zullen alles zelf mee moeten nemen.

We rekenen uit hoeveel diesel we nodig zullen hebben. Onze auto rijdt 1 op 5.8 en die van

Bart en Henriette 1 op 6.

Na veel gereken komen we tot de conclusie dat we het met onze tank van 70 liever en

twee jerrycans van elk 25 liter het niet zullen redden en ook Bart en Henriette niet, terwijl

die een dubbele tank hebben.

We spreken af dat we er nog vier jerrycans bij proberen te kopen voor extra diesel. Zo

niet, dan gaan we een alternatief zoeken en maken we de tocht door de Kalahari korter.

’s Avonds tot zeven uur nog bij het vuur gezeten en daarna het bed in.

De volgende 7 dagen geen internet.

Op tijd wakker. Het was een koude nacht, we waren blij met de extra deken, die we eerst niet mee zouden nemen.
Overdag is het vreselijk warm, maar ’s nachts koelt het behoorlijk af en heb je echt wel twee dekens nodig.
Eerst proberen we nog of we hout kunnen kopen, maar helaas, niet verkrijgbaar.

Vandaag zal het een ruige dag gaan worden. Ondanks het feit dat de afstand maar 120 km is, zullen we er wel een paar uur over doen.
Direct na Tsabong krijgen we zand. We zijn heel benieuwd hoe het zal gaan.
In het begin is de weg aardig glad geschaafd en gaan we als een tierelier over de weg.
De eerste 30 km zijn dan ook zo bereikt, maar dan houdt het op en begint het rulle zand.
We laten wat lucht uit de banden om zo wat beter grip te hebben.
Het duurt niet lang of we zitten vast. Achteruit en weer vooruit. Maar het helpt niet echt, maar na vijf pogingen komen we toch los.
Even later zitten we weer vast. Als dat zo doorgaan, zijn we voor donker niet eens over.
Maar gelukkig wordt de weg iets beter en met volle kracht weer vooruit.
Even later krijgen we bericht via onze walkie talkie dat Bart en Henriette zodanig vast zitten dat ze moeten scheppen. Ze zitten tot bijna op de bodem van de auto vast in het zand.
We wilden avontuur???
Op een stevige ondergrond stoppen wij en wachten op hen. Het is ondoenlijk om
te keren op deze weg in het mulle zand en kunnen dus geen hulp bieden.
Gelukkig krijgen ze hulp van twee knapen die ook op weg zijn naar het park.
De banden moesten nog leger, ze hielpen uitgraven en eindelijk waren ze los.
We konden gelukkig weer verder.
Ondertussen ook maar hout gesprokkeld, hadden we nodig voor een vuurtje ’s avonds om de leeuwen op afstand te houden.
De weg was ietsjes beter en we schoten gelukkig weer wat op.
Met veel gehobbel kwamen we eindelijk bij de gate van het park.
Volgens de dame van het park was alles goed aangegeven en zouden we onze plek, Mabuasehube, zo kunnen vinden.
Maar hoe we ook reden, geen bord te bekennen.
Eindelijk zagen we wat aanwijzingen en konden we onze weg vinden, maar wel met een omweg van 25 km. 25 km over los zand, betekent een uur extra rijden!!!!
We waren het gehobbel en gebobbel helemaal zat, maar gelukkig tegen half vier in plaats van half drie bereikten we onze kampeerplek.
Een prachtige plek op een soort heuveltje met uitzicht over een droge pan. (Meertje).
Er waren vier kampeerplekken. De onze lag het verst van iedereen af. Er was een kleine overkapping waar je onder kon zitten voor beschutting voor de wind en de zon.
Dat was ook wel nodig. De zon brandde genadeloos maar er stond ook een straffe wind, waardoor je niet merkte dat de zon zo fel scheen.
Ook was er een toiletgebouwtje en een wastafel met douche, maar geen water. Daar hadden we dus niets aan.
Gelukkig hadden we genoeg water bij ons.
Tegen de schemer krijgen we een concert van krekels te horen, het echoot rond. Wat prachtig.
Tegen zessen aan de braai en een vuurtje gestookt. Het is tegen zeven uur donker.
De hemel is bezaaid met sterren, de Melkweg is schitterend te zien.
Wat een schouwspel.
Toch blijven we niet langer op. Het is even wennen aan de stilte, het donker en de geluiden om je heen.
Ook weet je niet of er ergens leeuwen zijn.
Dus gauw de camper in en naar bed.

Vandaag gaan we Botswana in.

Bij Two Rivers vullen we de nodige formulieren in. Alles gaat lekker vlot en in een mum van tijd zijn we op weg. Eerst 55 km gravel, maar desondanks kunnen we aardig opschieten. Verder over asfalt. De omgeving is prachtig, maar de wegen zijn recht. Wel slaapverwekkend. We wisselen een paar keer van chauffeur, want na een uur val je in slaap. Daarbij schijnt de zon genadeloos, het is erg warm.

Er zijn nauwelijks plaatsjes en die er al zijn hebben de grootte van een gehucht. Je bent er dus zo doorheen.

Tegen half twee bereiken we Tsabong, ons doel van vandaag. Het is even zoeken naar Eco Tourist Camel Park.

We krijgen een prachtige, schaduwrijke plek, met een eigen douche en toilet.

Maar eerst gaan we even wat sandwiches eten in het restaurantje.

Het heeft slechts vier tafeltjes en een eenvoudig menu. Maar we kunnen er wel een keus uit maken.

Daarna terug naar Tsabong. We moeten geld pinnen. Want we hebben pulla’s nodig.

Er staat een lange rij voor het pinapparaat. We moeten wachten tot er weer geld in is gebracht.

Het duurt wel een uur voordat we kunnen pinnen.

Ondertussen doen Henriette en ik de boodschappen voor de komende twee dagen.

Veel keus is er niet, terwijl dit één van de grootste winkels van Tsabong is.

Wel ontzettend veel keus in eieren, maar bijv niet in vlees.

Misschien veel vegetariërs hier?

Eindelijk hebben we alles voor elkaar en zijn tegen vijf uur weer terug op ons plekje.

Eddy gaat experimenteren met zijn drone en Bart met zijn vlieger.

We vermaken ons best.

Tegen zeven uur gaan we eten in het restaurantje van de camping.

Tot onze verbazing is er binnen geen plek. Alles is vol. We moeten buiten zitten. Langzamerhand wordt het wat frisser en zijn we blij dat er een tafeltje binnen vrij komt en we binnen kunnen eten.

Zoals gewoonlijk liggen we er weer op tijd in, negen uur!

Nog een ontbrekend verhaaltje:

Na een goed ontbijt, dat moet gezegd, werden we door de vriendelijke eigenaar naar het

verhuurbedrijf gebracht voor het ophalen van onze campers.

Na alle uitleg en papieren rompslomp konden we naar onze campers. Eerst werd de

buitenkant gecontroleerd op deuken en dat soort zaken en daarna kwam de uitleg over het

gebruik van de camper, hoe we konden koken, de douche gebruiken, het bed uitvouwen,

enz.

Al met al nam dit veel tijd in beslag. Wat waren we blij dat we vandaag niet meer hoefden

te vertrekken.

Tegen 13.00 uur eindelijk klaar en konden we op pad naar ons oorspronkelijk hotel van

gisteravond. Tenslotte hadden we nog een voucher voor dit hotel en konden we mooi

gebruiken voor aankomende nacht en betalen we het hotel van afgelopen nacht wel zelf.

Bij het hotel werden we allervriendelijkst ontvangen en was even het voorstel fiftyfifty,

maar daar gingen we niet mee akkoord.

Uiteindelijk hoefden we zelfs voor het vorige hotel niet te betalen! 😂😂😂😂😂😂

Het zat ons al weer niet mee. 😡😡😡😡😡

Eddy moet draaien met de camper, schampt een boomtak en deze raakt de luifel aan de

camper, de hoes scheurt eraf en blijft halverwege hangen! Shit, shit.

Provisorisch maken we de hoes aan de gasfles vast en rijden terug naar het

verhuurbedrijf.

We hebben nog mazzel. Ze willen net gaan sluiten, maar gingen ons uiteraard wel helpen.

Wat een vriendelijke mensen allemaal. Iedereen was druk in de weer voor ons.

Gelukkig vonden ze nog een nieuwe hoes met luifel. Met veel moeite kregen ze deze weer

aan de camper. Gelukkig.

Anders hadden we hier morgenvroeg om acht uur moeten zijn.

Eindelijk om drie uur konden we dan toch beginnen met onze boodschappen.

Henriette en ik hadden de boodschappen verdeeld, zodat we geen uren in de supermarkt

door hoefden te brengen.

Ondertussen haalden de boys de bagage op uit het vorige hotel en brachten dit naar de

Safari Lodge, ons nieuwe hotel.

Om half vijf eindelijk alles klaar, boodschappen, wijn en bier.

Konden we met het schoonmaken en inpakken van de camper beginnen.

Achteraf gezien, waren we blij dat we vandaag niet hadden kunnen vertrekken.

We waren dan wel heel erg laat op Rapoelie camp aangekomen.

Een geluk bij een ongeluk, zullen we maar zeggen.

’s Avonds in het restaurant gegeten. Ze hadden alleen maar een menu. Keus uit kip of een

entrecote.

Ed en ik namen de kip. Achteraf een goede keus. De entrecote was wel van een hele oude

koe, volgens Bart en Henriette.

Gelukkig hadden ze wel hele goede wijn. Dat lieten we ons wel lekker smaken.

Helaas was er nog steeds geen telefoontje van de vluchthaven dat er een tas was

gesignaleerd!!! 😥😥😥😥😥😥

Om elf uur naar bed zonder bericht. Balen.

Woensdag 21 sept.

Om zes uur er al uit. We gaan vandaag terug naar “Twee Rivieren”.

We hopen op veel wild.

We zien helaas dezelfde beesten als gisteren, maar wel verschrikkelijk veel roofvogels van groot tot klein.

Kleine valkjes, maar het allermooist de Martial Eagle, de grootste arend van Afrika. Op z’n Afrikaans, de breekoparend.

Ook de Brown Sneak Eagle liet zich zien, een prachtige arend met een kuifje op de kop.

We zagen de Western Barn Oil, een algemeen voorkomende uil, maar wel bijzonder op dit tijdstip van de dag.

Ook weer veel secretarisvogels, parmantig stappend door de droge rivierbedding.

En dan natuurlijk weer struisvogels, het zijn net dansende dametjes, met hun ranke poten, dikke lijfjes en lange dunne halsen.

We werden verrast door een kudde wilde beesten, galopperend door de rivierbedding. Stof en zandwolken stoven op. Een prachtig gezicht.

We stoppen onderweg bij een picknickplaats voor de lunch.

Het komische is dat je nergens de auto uit mag in verband met leeuwen, ed.

Maar op de picknickplaats mag je zomaar uit de auto, terwijl er nergens omheining is. Alsof de leeuwen zich iets van een picknickplek aantrekken!

Tegen drie uur zijn we weer terug in Two Rivers.

Eddy en ik gaan eerst onze jerrycans vullen met schoon drinkwater. We kopen 8x 5 liter en vullen onze cans. We zetten de lege bij de prullenbak. Maar niet voor lang. Even later worden ze door een dame gevuld met water uit de kraan, niet drinkbaar voor ons en even later zijn alle 8 flessen weg.

Goede daad verricht dus.

’s Avonds uit eten.

Iedereen vertrekt vroeg. Om zeven uur is de helft van de camping al bezig met ontbijt of

zijn al aan het oppakken.

Ook wij zijn om half negen weer op pad. Vandaag is het een korte rit naar Mata Mata, over

zand en gravel. Een rit van 120 km waar wij de hele dag over zullen doen.

We zijn nauwelijks op pad of we zien al de eerste beesten: stokstaartjes, hier

stokstertmeerkat genoemd. Wat zijn het toch leuke beestjes met hun kraaloogjes en hun

parmantige houding.

Wat verder op de gemsbok of onyx. Prachtige beesten met hun lange scherpe horens.

Ook de springbokken zien we weer overal. Sierlijke beestjes met hun zwart, bruine en

witte kleurtjes.

Ook zien we weer de wilde beest en hartebeest.

We voelen ons weer helemaal in Afrika. Wat een landschap en wat een mooie beesten.

En dan zien we één van de grootste roofvogels van dit gebied: de breekoparend. Wat een

spanwijdte.

Ook de roofarend is aanwezig.

We genieten met volle teugen.

Tegen drie uur arriveren we in Mata Mata.

Op tijd eruit. We hadden vandaag een behoorlijke rit voor de boeg, zo’n 500 km.

Om half negen op pad. Gelukkig was het een goed geasfalteerde weg, die helemaal niet

druk was. We schoten goed op en na twee uur wisselden we van chauffeur.

Ik moest even wennen: links rijden en ook nog links schakelen!!!

Maar eigenlijk ging het vrij snel en als een volleerde Afrikaner tufte ik over de weg.

Het was een beetje saaie weg, recht aan recht toe en een kaal landschap aan beide

kanten.

In Upington moesten we tanken en wilden we meteen wat lunchen.

Ik wilde even de kastjes controleren of alles nog goed op zijn plek was.

Maar toen ik de deur van de camper opende, zag ik alleen een kletsnatte vloer. 😳😳

😳😳

We dachten meteen aan onze flessen water die we op de bodem van het kastje hadden

gezet.

Maar die waren nog helemaal vol.

WAT NU WEER?????

Bleek één van de jerrycans met water, die apart in een buitenkastje stonden, lek.

We ontdekten een piepklein gaatje. In twee dagen was de houder volgelopen en daarna

langs de wand naar beneden in de camper.

We hadden in ieder geluk, we stonden vlakbij een outdoorzaak. We konden meteen een

nieuwe jerrycan aanschaffen en mochten de kapotte achterlaten.

Dat hebben we ook weer gehad.

Na een snelle lunch, de afslag genomen naar Kgalagadi National Park.

Nog eens 220 km over een lange asfaltweg, een heel eentonig stuk.

We wisselen nog eens van chauffeur, de weg is een beetje slaapverwekkend.

Tegen half vijf komen we dan eindelijk aan in Twee Rivieren. De camping is aardig vol.

Veel 4 x 4 met tentjes op dak, zoals wij vorig jaar ook hadden. Ook zie je veel

vouwwagentjes, maar dan met allerlei uitbouwtjes, caravans met uitbouwtjes en dan

campers zoals wij.

We eten in het restaurant.

Om half tien naar bed.